Jaren geleden bezocht ik als beginnend predikant een studiedag over Eigentijdse methoden in de catechese. We kregen uitleg hoe we met behulp van popmuziek en actuele films de jongeren bij de catechisatieles konden betrekken, want dat was toch wel een probleem.
In het forum zat ook een oudere dominee, A.A. Spijkerboer. Hij nam op een gegeven moment het woord en vroeg zich af waarom er zo moeilijk werd gedaan. Hij had nooit problemen om de jongeren te boeien. Hoe doe je dat dan? / Nou gewoon, ik roep de jongelui bij elkaar, lees een verhaal uit de bijbel en dan gaan we daarover praten. Dat vinden ze prachtig…
Die laconieke opmerking maakte toen (en nog steeds) indruk op mij. Het heeft mij geweldig geholpen bij mijn eigen catechisaties.
Gisteravond waren we met een groepje van 10 jongeren bij elkaar. Niet: waar willen jullie het over hebben? Nee, ik vertelde iets over de laatste zondag van het kerkelijk jaar, over geloven als het volgen van een weg, met mensen die je zijn voorgegaan; ik deelde een tekst uit van Karel Eykman n.a.v. Hebr. 11, Noach, Abraham, Sara, Jakob, Mozes, Rachab en zo veel anderen hebben zich allemaal ingezet, zonder hun geloof had God het nooit gered, en met de Jongerenbijbel op schoot hebben we het oerverhaal van Abraham uit Genesis 12 gelezen en besproken.
Of de jongeren het ‘prachtig’ vonden weet ik niet. Maar ze beloofden de volgende keer terug te komen, en dat doen ze niet alleen uit beleefdheid, dunkt me.