Vandaag las ik het boekje Pelgrimage van Henri Nouwen. Daarin zijn vier lezingen opgenomen van deze priester van Nederlandse afkomst, die wereldwijde bekendheid kreeg met zijn meditatieve boekjes. Nouwen overleed in 1996.
Ik was in het bijzonder geïnteresseerd in de meditatie De weg van het wachten waarin hij ingaat op de gestalten uit het begin van het Lucas-evangelie, Zacharias, Elisabet, Maria, Simeon en Hanna, die allemaal op hun eigen manier ‘wachten’. Wat me vooral frappeerde was de volgende gedachte, dat het wachten van mensen op God gespiegeld wordt door het wachten van God op mensen. Een citaat geef ik graag door, als Adventsgedachte (en misschien komt het nog wel ergens in één van mijn preken terug):
“Het is de nood van een God die moet afwachten hoe wij menen te moeten omgaan met de goddelijke presentie in ons midden. Het is de nood van een God die het – op zeer mysterieuze wijze – aan ons overlaat om te beslissen hoe Hij God zal zijn. Hier vangen we een glimp op van het mysterie van Gods incarnatie. God is mens geworden, niet alleen om in ons midden iets te doen, maar ook om de ontvanger te zijn van onze reacties (…) Het is ook het mysterie van de liefde van Jezus. God openbaart zich in Jezus als degene die op ons antwoord wacht. En juist in dat wachten wordt ons de intensiteit van Gods liefde geopenbaard. Als God ons zou dwingen lief te hebben, zouden wij Hem niet echt liefhebben.”
(Henri Nouwen, Pelgrimage, Tielt 2004, p. 103-5)