Er zijn mensen die vinden dat er in de samenleving al zoveel verandert, dat ze het in de kerk het liefst bij het oude willen houden. De kerk als een toevluchtsoord waar niet de waan (en de haast) van de dag regeert.
Een Argentijnse plattelandsdominee vroeg zich af waarom veel van zijn gemeenteleden ’s zondags nog steeds te paard naar de kerk kwamen. Doordeweeks was het dier al lang van zijn plaats verdrongen door de tractor en de truck, maar op zondag bleef het paard in ere.
Deze illustratieve anecdote vond ik in het boek Voor de verandering van Sake Stoppels. Het is een boek over vernieuwingsprocessen in de kerk. De schrijver is universitair docent Kerkopbouw.
Ook in de kerk veranderen zaken. Dat is onvermijdelijk. Je kunt niet niet veranderen, zegt Stoppels terecht. Het is wel van belang om daar op een goede manier over na te denken en er zo enigszins greep op te krijgen. Dat is precies waar zijn boek bij wil helpen. Veel gemaakte fouten in kerkelijke veranderingstrajecten passeren de revue. Pijnlijk herkenbaar soms.
In onze eigen plaatselijke Protestantse Gemeente zitten we momenteel in een dergelijk proces met het recente rapport van de zgn. Creatieve Denktank. Lezing van het boek van Stoppels heeft mijn bedenking bij de opzet van dit rapport alleen maar vergroot.
Ik weet niet goed of deze website de plaats moet zijn om uitgebreid daarop in te gaan. Dat is lang niet voor alle lezers interessant en er zijn andere podia waar dat beter kan.
Maar wie zelf in zijn of haar situatie betrokken is bij veranderingsprocessen in de kerk (of andere organisatie) beveel ik het boek van Stoppels van harte aan.
Dank, Bert, voor je bericht en recensie over het boek van Stoppels. Nodigt mij uit het niet te lang op mijn enorme stapel te laten liggen.
In verband met het rapport van de CDT zou het door jou aangehaalde citaat (“Kerkopbouw kan enkel vruchtbaar zijn als ze haar start neemt in de feitelijke situatie en deze ook accepteert. Daar waar dat niet gebeurt, ontaardt kerkopbouw. Hij wordt op zijn minst luchtfietserij, maar mogelijk zelfs dwingelandij”) wel eens precies kunnen aangeven wat -ik zeg het maar voorzichtig- m.i. de achilleshiel van het rapport is.