vast zitten

Vanmorgen aan mijn preek voor zondag gewerkt. Natuurlijk was ik daar deze week al mee bezig geweest, de tekst lezend, mediterend, hier en daar wat nalezend. Soms schrijft zo’n preek zich na een goede voorbereiding als vanzelf, maar dit keer dus niet. Ik kwam een beetje vast te zitten.

Gelukkig ben ik lang genoeg predikant om uit ervaring te weten dat er voor zondag 9.30 uur altijd een preek klaar komt, dus in paniek raken is niet nodig en helpt trouwens ook niet. Wat (mij) wel helpt is de gedachte dat de meeste mensen zondag om 10.30 uur de preek alweer vergeten zijn… Dat geeft weliswaar wat ontspanning, maar ontslaat je nog niet van de opdracht met een goed verhaal te komen. En dat kon ik vandaag dus nog niet vinden.

Je kunt dan verschillende dingen doen. Wat ik heb gedaan, is op mijn fietsje springen en ‘de gemeente ingaan’. Er stonden geen afspraken in mijn agenda – ik was nergens nodig?- maar er blijken altijd huizen te zijn waar je toch gewenst bent. Het pastorale handwerk. Je openstellen voor het leven en het verhaal van een ander. Het is het mooiste wat er is. Je komt altijd weer met wat thuis, al weet ik niet goed hoe ik dat moet omschrijven. Elkaar wederzijds verrijkt? Zoiets…

Maar hoe zit het met de preek? Ach, het is nog geen zondagmorgen. Dat komt wel.
Gaat die preek er nu anders uit zien, door dit pastorale intermezzo? Dat weet alleen de heilige Geest, maar ‘k heb zo’n vermoeden dat het wel eens ten goede zou kunnen werken.
Heb ik nu die arme gemeenteleden min of meer als afleiding ‘gebruikt’ om mijn writers block op te heffen? Het is altijd goed om kritisch naar je eigen motieven te kijken, maar dat hoop ik toch niet… In ieder geval beloof ik plechtig dat ik ze niet als voorbeelden in mijn preek zal laten opdraven (ik was deze week bij een oud vrouwtje …) want dat is wel een erg goedkope domineestruc.

Welke truc ik wel zal gebruiken om voor zondag op de afgesproken tijd mijn preekplicht te vervullen, dat zullen u en ik nog gaan merken…