Blog

Troosteloos

Ooit zag ik een cartoon waarop twee dames op leeftijd aan de theetafel tegen elkaar opbieden hoe zwaar ze het wel niet hebben. Zegt de een tegen de ander: ‘maar jij hebt tenminste je geloof nog’.

In één tekening wordt een herkenbare situatie gevangen. Het vermakelijk ervan vind ik, dat hoewel je als gelovige dit soort dingen wel eens te horen krijgt, het zo niet werkt. Tenminste, laat ik voorzichtig zijn, niet voor mij.
Als je tegenslag in het leven hebt, is het niet zo dat je als het ware even naar de keukenkast kunt lopen om daar uit het potje Geloof wat nieuwe voorraad troost te putten, zo’n potje dat een ongelovige niet heeft. De troost van het geloof is niet voor het grijpen. Dat is wat die ene mevrouw op die cartoon veronderstelt. Maar zo eenvoudig is het niet.
Daarnaast, iemand die niet gelooft – of niet kerkelijk gelooft – kan soms heel goed troost vinden in het leven. Dat kan zijn in de natuur, in de muziek, in het gezelschap van goede vrienden, in hobby of werk waar je je met ziel en zaligheid (!) op stort. En laten dat nu net ook bronnen van troost voor gelovige mensen zijn.

Ik las het recent verschenen boek Troost van Michael Ignatieff. De Canadese oud-politicus (1947) werd een paar jaar geleden overrompeld door emoties bij het horen van oude psalmen op een muziekconcert in ons land. Hij was daar om een inleiding te houden over het thema recht en politiek in de psalmen, maar werd door de muziek verrast en geconfronteerd met zijn eigen, soms jarenlange, verdriet. Het vormde de impuls om op zoek te gaan naar troost.

Verwacht in het boek geen definitief antwoord. Wel veel boeiende inzichten hoe mensen in allerlei eeuwen troost hebben gezocht, of beter: hoe ze hun weg in het leven hebben proberen te vinden, tussen verdriet en troost. In godsdienst, ja zeker, maar ook in filosofie, in de kunsten, in een leven in de waarheid, of door zich in te zetten voor medemensen.

Ieder mens zoekt naar ‘licht in donkere tijden’, zoals de ondertitel luidt. Soms is het al troostend te weten dat je daarin niet alleen bent. Dat deze zoektocht ons menselijk maakt en met elkaar verbindt. Dat je in de troosteloosheid van het bestaan, elkaar kunt opzoeken bij de theetafel bijvoorbeeld, zoals die dames van de cartoon waarmee ik begon.

Kop op!

Previous Post Next Post

No Comments

Leave a Reply