Toen ik meer dan een halve eeuw geleden naar de Brugklas ging, bleek dat ik een achterstand in spelling van de werkwoordsvormen had. Dat is toen gerepareerd met een stoomcursus van enkele weken. Sindsdien zit het er aardig ingeramd. Ik ga er prat op dat je geen d/t-fouten in mijn teksten tegenkomt. Als ik ze wel zie in teksten van anderen dan aarzel ik niet om ze daar op te attenderen (weten mijn kinderen ook…). Je verbaast je hoeveel (hoog)opgeleide mensen hier fouten mee maken, zelfs in gedrukte teksten!
Maar je kunt nog zo overtuigd zijn van jezelf, ook ik moet bekennen dat ik weleens een foutje maak. Het doet pijn aan de ogen, maar het stond zwart op wit in mijn laatste bijdrage aan de Groninger Kerkbode. Ik kon het haast niet geloven, zocht de mail op waarin ik mijn bijdrage had verstuurd – misschien had de redactie in de tekst zitten rommelen – maar nee: het was toch echt mijn schuld.
Een lesje in nederigheid.