Op de terugweg praat ik met een vrouwelijke collega nog wat na over het college dat we samen hebben gevolgd over “De theologie van de apostel Paulus“. Het was de laatste keer in een serie van vijf lange middagen. Interessant en intrigerend, zoals Paulus.
Wat haar dwars blijft zitten is de fameuze tekst waarin Paulus de vrouwen gebiedt in de samenkomsten te zwijgen (I Kor. 14: 34-35). De professor had ons uitgelegd dat je Paulus vanwege deze tekst juist zou moeten prijzen, omdat hij het kennelijk als vanzelfsprekend beschouwt dat vrouwen überhaupt in de samenkomsten zijn, wat tegen de achtergrond van die tijd en cultuur allerminst gebruikelijk was, maar dat vond zij (en ik) wat al te mager. Het klopt dat Paulus opmerkelijk veel ruimte gunt aan vrouwen, maar dat maakt deze tekst juist zo vreemd en onverteerbaar. Het staat haaks op andere teksten, zelfs in dezelfde brief, waaruit blijkt dat vrouwen voorgaan in gebed en profetie, en zelfs (huis)gemeenten leiden.
Er zijn verschillende verklaringen voor deze tegenstrijdigheid, lees wat Paulusspecialist Patrick Chatelion Counet daarover schrijft in zijn Genie of misgeboorte? Zeven vooroordelen over de apostel Paulus. De meest plausibele verklaring is dat het gaat om een passage die later door anderen is toegevoegd. De gedachte dat vrouwen moeten zwijgen is niet van Paulus, maar wordt al wel snel na hem gemeengoed, zoals blijkt uit I Tim. 2: 11-12 (een brief die wel aan P. wordt toegeschreven, maar van latere navolgers is).
Terwijl we over deze en andere kwesties druk in gesprek waren, werden wij er subtiel op geattendeerd dat we plaats hadden genomen in een stiltecoupé. Of we dus maar wilden zwijgen, zij … en ik…
Dus, blijft het laatste woord over Paulus nog niet gezegd.