Sinds een paar weken worden we ’s morgens gewekt door een meesje dat druk de oude spiegel in onze tuin met zijn snaveltje bewerkt. Kennelijk denkt het vogeltje dat hij (of zij?) een soortgenoot ontmoet, maar hij maakt niets anders dan zijn eigen spiegelbeeld het hof. Dat gaat nu al een aantal weken zo; we hebben er al over gedacht om de spiegel tijdelijk om te keren. Blijkbaar is de ‘leerbaarheid’ van het meesje beperkt.
Deze week heb ik (toevallig) twee afspraken met mensen die trouwplannen hebben. Volgende week komen we weer bij elkaar in de huwelijkscatechese (samen met drie stellen en collega Harry Harmsen). In voorjaar en rond de zomer heb je het daar als predikant doorgaans wat drukker mee, al verschilt het sterk per jaar. 2010 lijkt voorlopig een trouwlustig jaar te worden.
’t Is steeds weer een gezamenlijke zoektocht om met twee (jonge) mensen een kerkelijke viering samen te stellen. Op een bepaalde manier lijken alle huwelijksdiensten op elkaar en is er geen één hetzelfde.
Het idee om een gezamenlijke huwelijkscatechese te organiseren, is afgekeken van de katholieken. Wij hebben het met twee avonden nog bescheiden gehouden. De eerste avond is om met elkaar te spreken over allerlei vragen rond relatie, huwelijk, trouwen in de kerk. De tweede om dieper in te gaan op de huwelijksviering, opbouw en inhoud.
De toegevoegde waarde van zo’n gezamenlijke voorbereiding zou kunnen zijn dat in een groep de deelnemers elkaar stimuleren en verrijken door hun beleving te delen. En wellicht dat er blijvende contacten uit ontstaan. Of dat ook zo werkt, moet blijken.
In de literatuur vond ik ooit de volgende waarneming:
“Hoewel er nog weinig onderzoek verricht is, vermoeden sommigen hier een soort ruilmechanisme, een voor-wat-hoort-wat. Aan de huwelijksvoorbereiding wordt deelgenomen in ruil voor het aangeboden ritueel. Dat zou overigens eveneens gelden voor de viering van de doop en bij rooms-katholieken voor de Eerste Communie (die zo vaak de laatste communie zal zijn). Het onuitgesproken motief voor deelname aan de presacramentele bijeenkomsten is dat het aangeboden ritueel er tegenover staat. Daarom gaat het vooraf en is bijvoorbeeld een catechese of pastorale fase na het ritueel nagenoeg onuitvoerbaar gebleken. Dit, terwijl in de oude kerk deze catechese achteraf, na het voltrekken van het sacrament, een gangbare praktijk was.” (Paul Post, Trouwen: de mooiste dag van je leven, in Marcel Barnard & Paul Post, Ritueel bestek, Zoetermeer 2001, p. 176.)
Zo zoek je steeds naar nieuwe vormen. Uiteindelijk gaat het erom dat mensen vanuit de kerk op weg geholpen worden om uitdrukkingsvormen te vinden voor hun eigen geloof, juist op de mooiste dag van je leven.
Hoe ‘leerbaar’ zijn tortelduifjes?