In zijn Trouw – column vorige week zaterdag schreef Bert Keizer:
“Ik was laatst op een begrafenis van een leeftijdsgenoot. Te jong gestorven dus. Zijn evangelie was ‘je moet gewoon zoveel mogelijk lol maken’. Goed idee, zeggen we dan, maar de planeet zit niet mee. Hij had zelf een dankwoord geschreven waarin hij ons maande niet verdrietig te zijn. Onzinnige opdracht, maar stervenden zeggen dit graag omdat ze niet willen weten wat hun afwezigheid gaat aanrichten. Dat kunnen ze er gewoon niet bij hebben. De kist werd de zon in gereden onder een hitsige discobeat met zo’n diep in je borstkas voelbare dreun.
Wat me stoorde bij die begrafenis was de volstrekte horizontaliteit, de gelijkvloersheid van het gebeuren. Ik had zo graag een verwijzing naar gezien naar Boven. Al is daar niks, dat had ik wel in een verzuchting beweend willen horen”.
Zojuist mijn leeservaringen met het boek van L.M. de Rijk (ondertitel: pleidooi voor een sober atheïsme) op de site geplaatst (zie Recensies).