Via deze site kwam ik in contact met een verre verwant, dat wil zeggen van de koude kant, want getrouwd met een nicht van mijn vader. Hij schreef dat hij indertijd van mijn dissertatie had gelezen in de boekenrubriek van Jan Greven in Trouw. Ik schreef terug dat het vast ergens anders was geweest, omdat Greven mijn boek niet besproken had. Hij reageerde daar niet op, tot vorige week. Bij het opruimen van zijn digitale archief kwam hij de bewuste bespreking tegen en hij was zo vriendelijk deze alsnog toe te sturen.
Hoe kan ik dat gemist hebben? Is het een soort verdringing geweest, vanwege de kritische slotzin? Want ik heb het eerder gelezen, ik herken het kerkje van Hijlaard waar hij mee begint. Maar waarom zou ik dat hebben verdrongen? Zo negatief was zijn oordeel toch al met al niet?
Gisteravond was ik onder het gehoor van Jan Greven die (alsnog) naar Assen was gekomen voor zijn lezing in de serie van het Oecumenisch Leerhuis. Hij wist veel te vertellen, soms aardig, maar ik vond het wat lastig de draad van zijn betoog te pakken en helemaal om de verbinding met de thematiek (Kerk, waar zijn uw schatten) te ontdekken. Kortom, ik lees hem liever …
Ik vermoed niet dat Greven dit stukje ooit zal lezen. Als dat wel het geval is, kan hij het altijd nog verdringen…