Toen ik vanmorgen aankwam bij het landelijk hoofdkwartier waar de bijeenkomst zou plaatsvinden, stonden daar ook fanatieke Israël-aanhangers voor hun aangekondigde tegendemonstratie. Mijn pastorale hart sprong op en ik wilde met hen in gesprek, maar werd tegengehouden door iemand van de organisatie. ‘Dat is vandaag niet de bedoeling. Wij staan hier voor onze zaak en zij voor de hunne’, was zo ongeveer de uitleg.
Ik begrijp het wel, maar vond het toch jammer.
Gelukkig werden ze later wel uitgenodigd om een stukje brood mee te eten, als onderdeel van de ‘viering’ die werd gehouden.
Wij stonden daar om onze kerk, de PKN, op te roepen de rode lijn te trekken.
1. Erken dat de bezetting en de etnische zuivering structureel onrecht is.
2. Verzet je tegen dat onrecht. Spreek je uit en wees duidelijk.
3. Neem afstand van de christen-zionistische theologie.
(volledige tekst, zie foto)
Het was goed om daar met velen te zijn.
Maar het waren wel erg veel woorden die we over ons heen kregen. Tja, als je dominees het woord geeft…
Allemaal goed bedoeld, hoor, daar lag het niet aan, maar toch.
Wat mij betreft had het wel wat scherper gemogen, richting moderamen/kerkleiding, bijvoorbeeld door ze om een reactie te vragen. Nu stonden we daar vooral ons eigen gelijk te vieren, en gingen daarna weer braaf naar huis. Er werd niet eens een petitie overhandigd of een brandbrief of weet ik wat (een meloen?).
De organisatie wilde, naar eigen zeggen, de kerkleiding gelegenheid geven om eerst zorgvuldig te overwegen wat er op deze bijeenkomst is gezegd, om later te kunnen reageren. Maar dat later werd niet van een datum (ultimatum) voorzien, dus dat bleef voor mijn gevoel wat boven de markt zweven…
Verder vond ik het jammer dat niet verwezen werd naar andere kerkelijke documenten en uitspraken, in binnen en buitenland, met name de recente verklaring van de Wereldraad van Kerken. Het zou te wensen zijn dat de PKN deze verklaring onderschrijft en er naar gaat handelen.
Bij het vele wat gezegd is, bleef deze zin van Martin Luther King (aangehaald door Derk Stegeman) bij mij hangen:
In the End, we will remember not the words of our enemies, but the silence of our friends.
Daarom stond ik er.
Ik wil niet blijven zwijgen…
Per toeval kreeg ik vandaag over dit protest te horen. Bij mijn zoektocht naar meer informatie kwam ik op uw website terecht. Ik ben blij dat er nu binnen de PKN aandacht is voor het leed van de Palestijnen. De afgelopen maanden heb ik mij herhaaldelijk af gevraagd of het aan mij lag, omdat ik als Christen niet volledig en onvoorwaardelijk achter de Israel sta. Maar dan schoot mij de Bergrede van Jezus Christus te binnen. Of zijn oproep om je vijand lief te hebben en vele andere lessen die hij ons leert om in navolging van hem het kwade te overwinnen door het goede te doen. Door deze en andere bijbelse uitingen kon ik steeds weer de moed hebben om bij mijn standpunt te blijven. Namelijk Israël begaat in zijn wraakneming richting Hamas, oorlogsmisdaden. Al in een vrij vroeg stadium na 7 oktober werden scholen en ziekenhuizen gebombardeerd. Hoop dan ook dat er binnen de PKN en in andere Christelijke kerken, hierover gediscussieerd zal worden. Ik zie dat wat er nu met de Palestijnen gaande is, als een spirituele strijd. En dan wel voor ieder mens en elke religie. Als zijnde een soort van evolutie, waarbij wij (de mensheid) op weg gaan naar een betere wereld, waarbij wij de natuurlijke rijkdommen eerlijk met elkaar delen, liefdevol en barmhartig jegens elkaar gaan zijn. Voor de Christenen is het wat mij betreft ook een herontdekking van datgene dat Christus Jezus ons aan morele waarden en normen nagelaten heeft. Dankuwel dat u en de anderen dit binnen de PKN opgang hebben gebracht.