Dit weekend las ik Als je weg bent van Marja Pruis over het leven en werk van Patricia De Martelaere (1957 – 2009). Zie ook het eerste deel van het TV-programma Boeken van 17 februari. De M. schreef enkele intrigerende filosofische essays en romans. De dood en het verlangen waren haar thema’s. Daarnaast was ze een wat raadselachtige persoonlijkheid. Dat alles komt in het boek van Pruis aan de orde, ook de minder verheffende kanten ervan (die gelukkig in de uitzending ontbreken).
Vanavond ga ik zelf filosofisch aan de slag met cursisten van de TVG-Groningen. Ik zal het met ze gaan hebben over Pascal (1623 – 1662) die in één van zijn Gedachten de mens als volgt beschrijft:
“De mens is maar een riet, het zwakste in de natuur, maar hij is een denkend riet. Om hem te verpletteren hoeft niet het hele universum naar de wapens te grijpen: wat damp of een waterdruppel is voldoende om hem te doden. Maar al zou het hele universum hem verpletteren, dan zou hij altijd nog edeler zijn dan dat wat hem doodt, omdat hij weet dat hij sterft en dat het heelal hem de baas is. Het heelal weet niets daarvan” (nr. 200).