In Christus’ zijn wij allen één, er zijn geen Joden of Grieken meer, slaven of vrijen, mannen of vrouwen (Gal.3:28), maar ondanks dat laatste blijven er natuurlijk fundamentele verschillen tussen mannen en vrouwen.
In ons gezin zijn de beide seksen gelijkelijk verdeeld, en zo komt het dat de ene helft van ons gezin in een lichte staat van opwinding verkeert vanwege de nieuwe Sex in the City-film, terwijl de andere helft vergelijkbare emoties vertoont bij de nadering van het WK-voetbal. Om misverstand te voorkomen: de vrouwen verheugen zich over het eerste…
Over en weer levert dat totaal onbegrip op.
Het leven zou saai zijn als we allemaal gelijk waren, om maar eens een open deur te gebruiken. Juist de verscheidenheid hoeft de verbondenheid niet in de weg te staan. (Maakt u zich dus geen zorgen over de harmonie in ons gezin!).
Eenheid in verscheidenheid; het is de leus waarmee ook de verschillen in de kerk tegemoet worden getreden. Het is haast een cliché geworden, misschien ook wel zo geliefd om daarmee onze kerkelijke verlegenheid met de verscheidenheid te maskeren.
Je bent zo mooi anders dan ik, natuurlijk niet meer of minder maar zo mooi anders, ik zou je nooit anders dan anders willen.
Dat is een bekende regel van de dichter Hans Andreus.
Vooral het laatste spreekt mij aan. Want ondank dat de ‘eenheid in verscheidenheid’ met de mond wordt beleden, kom je nog vaak genoeg tegen dat eigenlijk de een erop uit is de ander tot zijn standpunten over te halen, of in ieder geval de waarde van diens standpunt aan dat van hemzelf af te meten. Het is echt een kunst om het uit te houden met het verschil.
Gaat het daarom ook niet vaak mis in een huwelijk of relatie, omdat je de ander wilt veranderen (naar jouw beeld), in plaats van de ander in zijn/haar andersheid werkelijk te accepteren?
Eenheid in verscheidenheid? Als je er over doordenkt, dan levert dat toch wat moeilijkheden op. Eén van beide komt uiteindelijk tekort: de eenheid, of de verscheidenheid, afhankelijk van waar je de klem-toon legt. Zou het niet beter zijn om te spreken van verbondenheid in verscheidenheid? Klinkt paradoxaler, maar misschien is het dat juist ook wel. Geen eenheid, want dat riekt toch teveel naar uniformiteit, maar een blijvend verschil dat tegelijk verbondenheid niet in de weg staat, maar juist stimuleert.