Zaterdag zag ik een documentaire over The Eagles. De band die met hun LP en gelijknamige hit Hotel California een belangrijk stempel drukte op mijn muzikale middelbare schooltijd.
Het verhaal van de band is gewoon het klassieke schema: opgaan, blinken en verzinken. Boeiend maar ook soms ontluisterend. De diverse bandleden waren allemaal apart geïnterviewd en dat leverde hier en daar schurende verhalen op.
Eén anekdote intrigeerde mij. Glenn Frey, samen met Don Henley de ruggengraat van de band, vertelde hoe hij als beginnend muzikant leerde hoe je een goede popsong maakt. Hij woonde in die tijd in hetzelfde appartement als Jackson Browne, een andere coryfee uit de toenmalige popmuziek, en hoorde hoe deze iedere morgen om 9.00 uur achter de piano ging zitten, een eerste couplet begon te spelen, dat twintig keer herhaalde tot het klonk zoals hij het wou, vervolgens een kop thee ging zetten en daarna aan het tweede couplet begon. Met andere woorden: om creatief iets te bereiken moet je gewoon hard en gedisciplineerd werken. Eindeloos blijven proberen en schaven tot het klinkt zoals het moet.
Zoiets betrek ik dan meteen op mijn eigen arbeid. Zondag was ik in de gelegenheid om dezelfde preek, waar ik de nodige creativiteit in had geïnvesteerd, twee keer kort achter elkaar te houden. De tweede keer veranderde ik iets in de laatste zinnen, waardoor het (volgens mij) nog beter klonk en wat ik wilde zeggen krachtiger overkwam. Ik had dat niet bedacht na de eerste keer, zelfs niet toen ik begon aan de tweede keer, maar het gebeurde ‘spontaan’.
Stel je voor als ik het nog eens achttien keer zou proberen met die preek? Misschien dat je dan een tophit hebt??
Zullen we dan als PGA-predikanten maar een preekcarrousel instellen waarin we met dezelfde preek alle kerken langsgaan?
Je kunt natuurlijk ook dezelfde preek opnieuw in je eigen kerk houden (in het ritme van het drie-jarig leesrooster), want dat schijnen de hoorders toch niet te merken.