In crematorium Rijk van Nijmegen hebben we gisteren afscheid genomen van onze goede vriendin Anneke. Tijdens de plechtigheid, waar ik zelf een aandeel in had, is onderstaande liedtekst van Paul van Vliet voorgelezen. Toen deze vorige week bij de afsluiting van een vergadering werd voorgelezen, dacht ik: dit zou helemaal bij Anneke passen. En zo is het gekomen.
Het werd een bijzonder afscheid.
Na afloop zijn we, goed katholiek, naar het restaurant gegaan en hebben we, op haar uitdrukkelijke wens, niet getreurd om haar dood, maar gedronken op haar leven. Lechajiem, zeggen de Joden: op het leven!
Ik drink op de mensen
Die bergen verzetten
Die door blijven gaan met hun kop in de wind
Ik drink op de mensen
Die met vallen en opstaan
Blijven geloven
Met het geloof van een kind.
Ik drink op de mensen
Die dingen beginnen
Waar niemand van weet wat de afloop zal zijn
Ik drink op de mensen
Van wagen en winnen
Die niet willen weten van water in wijn.
Ik drink op de mensen
Die blijven vertrouwen
Die van te voren niet vragen
‘Voor hoeveel’ en ‘waarom’
Ik drink op de mensen
Die dóór blijven douwen
Van doe het maar wél
En kijk maar niet om.
Ik drink op het béste
Van vandaag en van morgen
Ik drink op het mooíste waar ik van hou
Ik drink op het maximum
Wat er nog in zit
In vandaag en in morgen
In mij en in jou!!