Gelukkig was ik getipt, anders was het mij ontgaan.
Gisteravond in het Mercuriustheater de voorstelling Lazarus? gezien over het leven van daklozen, gespeeld door (ex) dak- en thuislozen. Een productie van de Joseph Wresinski Cultuur Stichting die zich inzet voor deze mensen, van wie het bestaan ons meestentijds ontgaat.
Natuurlijk gaat het hier om een vorm van welzijnstheater (toegang vrij, fooienpot bij de uitgang en een heuse nabespreking achteraf) en dat moet het dikwijls vooral hebben van de welwillendheid van het publiek. Maar Lazarus? is wat mij betreft een productie van niveau, die op eigen kracht het publiek weet te raken.
Je merkt aan alles dat deze mensen situaties uit hun eigen bestaan spelen. De verhaallijnen zijn dan ook gebaseerd op echte, soms schrijnende, ervaringen. Tegelijk brengt het een boodschap van hoop over. Mensen die in verschillende situaties proberen er het beste van te maken maar vooral elkaar aansporen om ‘op te staan’. Het werd voor mij haast een Paasverhaal, zoals het Bijbelverhaal van Lazarus dat natuurlijk ook is.
Dit soort associaties roept het toneelstuk op, maar wordt er nergens dik bovenop gelegd. Niet voor niets staat er een vraagteken in de titel. En degene in het stuk die met Bijbelteksten aan komt zetten, kan ‘een tik voor z’n muil’ krijgen.
Vanavond spelen ze nog een keer in Assen. Laat het u niet ontgaan.