kikkers

Zo’n blog bijhouden is eigenlijk oude communicatie. De zender (ik) bepaalt. Vandaar dat het waarschijnlijk ook zo goed bij veel dominees past?
De nieuwe sociale media, dat is andere koek. Daar gaat het niet om een boodschap te verspreiden maar om die te delen.

Het nieuwste nummer van het vaktijdschrift Handelingen is gewijd aan het thema Wat de kerk met sociale media moet. Ik heb het nog niet ontvangen, maar via de sociale media kunnen we alvast kennis nemen van het artikel van Jos de Kock waarin de zeven bijdragen worden samengevat.
Heel erg opwindend is het allemaal niet, zeker niet als resultaten van een Amerikaans onderzoek worden gepresenteerd met conclusies als ‘Naarmate deelnemers meer religieus zijn, is er vaker sprake van religieuze identificatie (op sociale media)‘. Inderdaad, dat had je zelf ook kunnen bedenken. Waarbij dan ook nog eens vrij onkritisch wordt aangenomen dat uitkomsten van onderzoek onder een Amerikaanse populatie relevant zijn in een Nederlandse context.

Ondertussen blijft het wel een belangrijk thema, wat de kerk met sociale media moet. Of vinden we het belangrijk omdat iedereen roept dat het belangrijk is?

Ik ben zelf heel erg van het ‘delen’, maar dan vooral in ontmoetingen en gesprekken, in fysieke contacten. Bij sites waar veel gereageerd wordt, waar rijp en groen door elkaar tettert en de toon meestal wordt gezet door enkele gefrustreerde reaguurders, haak ik af. Ik weet niet wat ik zou moeten doen op Twitter of op Facebook, waar elke kleinigheid opgeblazen wordt tot een wereldgebeurtenis in het eigen universum. Kwakende kikkers in het moeras der platvloersheid (Kierkegaard).

Of is dit allemaal ouwe mannenpraat, van een dominee die met zijn blog wel modern doet maar het in wezen al lang niet meer is?
U mag reageren (terugkwaken?)…