Preken

In de verborgenheid, Exodus 33: 12 – 23 (Hemelvaart)

Onze Vader die in de hemel zijt.
Kort geleden las ik een boek met teksten van Simone Weil, een Frans-Joodse filosofe die een vorm van mystiek geloven ontwikkelde, waarin zij voorstelt om de beginregel van het Onze Vader, Onze Vader in de hemel, te vertalen als: Onze Vader, die in de verborgenheid is.

Dat bleef bij mij haken.
Bij deze gelegenheid van Hemelvaart, wil ik daar graag iets over delen met u. Wat zegt dit christelijke feest ons? Welke boodschap heeft het voor ons, vandaag?

Als je het hebt over wat er gebeurd is met Hemelvaart, dan gaat het over die beweging die ik in de inleiding al even geschetste. Hemelvaart is een moment in het leven van Jezus. Hij keert terug naar waar Hij vandaan kwam:
Het licht van de wereld, dat onder ons is gekomen in het kind ons geboren. De hemel ging open, midden in de nacht. Dat licht, een mens als wij, heeft met ons geleefd en is voor de mensen gestorven. Zo grenzeloos is zijn liefde, niet door de dood te verslaan. Wij herkennen hem als de Levende in ons midden, ook vandaag.
Maar zoals hij onder ons is geweest, zo is hij op zijn tijd ook weer naar de hemel gegaan, naar de goddelijke werkelijkheid. Dat is Hemelvaart.

Maar, u merkt het al in hoe ik zoek naar woorden, die werkelijkheid van wat er is gebeurd, heeft een diepere, spirituele betekenis. Het geloof nodigt je steeds uit die dimensie te zoeken. Dan gaat het ook iets voor jezelf betekenen. Niet stil blijven staan bij de oppervlakte, bij wat je ziet / bij wat er gebeurt. Bij de hemelvaart zoals die wordt beschreven in het boek Handelingen, is er ook al de oproep aan de leerlingen: wat staan jullie daar naar de hemel te kijken? Je moet als het ware verder kijken.

Hemel, en aarde, zijn in de Bijbel spirituele woorden. Ze bepalen de dimensies van Gods schepping. God is in de hemel; wij mensen zijn op aarde.
Dat zijn niet zozeer gescheiden werelden, het zijn ook niet verschillende plekken, locaties. Het zijn de dimensies van het leven – het goddelijke en het menselijke, gescheiden en verbonden.
Dat laatste, is het grote wonder van Jezus’ leven in ons midden.
Geloof is, dat je dat ervaart, niet als een historische waarheid van eens en toen, maar als een werkelijkheid die NU jouw leven kleurt. Jezus heeft niet geleefd, Hij leeft.

De werkelijkheid van God is om ons heen. De hemel is niet ver weg, maar je kunt God heel dichtbij ervaren, voelen, horen. In de verborgenheid van je eigen hart, in de intimiteit van je eigen leven. God is dichter bij ons dan wij bij ons zelf – dat zijn spirituele, mystieke inzichten, ervaringen. Als je God daar ervaart, ervaren kunt, dan zie je het overal terug. Het is vol wonderen om u heen, zingt het lied.

Tegelijk kun je god of het goddelijke daarin nooit helemaal vatten, vastpakken, grijpen of begrijpen.
Dat is die verborgenheid. Geen duister mysterie, maar een hoopvol geheim. Onze Vader, die in de verborgenheid is.

In dat prachtige verhaal van Mozes, komt dat tot uitdrukking. Haast geen mens is er dichterbij geweest, dan Mozes, die mythische figuur uit de geschiedenis van Israël. Eerst al bij de brandende doornstruik, op de berg, nu hier, in het hooggebergte,  in de holte van de rots.

Mozes zoekt zekerheid. Laat mij weten wat uw plannen zijn? vraagt hij, en: ‘als u niet zelf meegaat, laat ons dan niet verder trekken’.
Als reactie krijgt hij Gods majesteit te zien, maar wel van achteren, als een glimp.

In het geloof worden we telkens uitgenodigd om op die verborgen aanwezigheid van God te zien, daar opmerkzaam op te worden, daarop te vertrouwen. Dat is precies wat Jezus ons nalaat. Al heeft Hij ons verlaten, Hij laat ons nooit alleen.
Gods werkelijkheid is altijd bij ons, waar wij zijn liefde leven, zijn leven delen, zijn verhaal levend houden. Daarom is vertrouwen op Gods aanwezigheid ook, dat vertrouwen waar maken en zo bevestigen. Zo kunnen wij voor elkaar zijn zo goed als God. Een glimp van zijn liefde.

Previous Post Next Post

1 Comment

  • Reply kees verdouw 22/05/2020 at 11:27

    Dank voor deze uitleg

  • Leave a Reply