Overdenking

Er is iets dat blijft, Overdenking gedachtenisdienst

Er is iets dat blijft.
Gemeente van onze Heer, beste mensen, gasten in ons midden.
Velen van u zijn vandaag speciaal daarvoor gekomen. Dat de naam van uw geliefde wordt genoemd, hier in de kerk wordt herdacht.
Met liefde en dankbaarheid willen we hen gedenken. Hun namen worden bewaard.

Er is iets dat blijft.
De herinnering; het beeld van hun gestalte; woorden en uitspraken die karakteristiek waren, of een gebaar. Foto’s, spulletjes waar hun handtekening als het ware opstaat, of een geur, dat kan allemaal. Ze blijven onder ons, in de verhalen.
Een naam die in de familie wordt doorgegeven, misschien. In een volgende generatie en zo voort.

Er is iets dat blijft, ook al is hun leven voorgoed voorbij, een herinnering geworden.
Totdat ook die herinnering is vervaagd…

Zo is toch het leven? Alles gaat voorbij.
We zijn vergankelijke wezens. ‘Generaties gaan en generaties komen.’ De wijze Prediker uit de Bijbel wist het al (1:4). Er is niets nieuws onder de zon.

Tegelijk getuigt de wijsheid van de Bijbel ook dat er iets is dat blijft.
En dat is: het woord van God.
Jezus zegt het, in zijn lange redevoering over de laatste dingen die moeten gebeuren.
“Hemel en aarde zullen verdwijnen, maar mijn woorden verdwijnen nooit” (Mat. 24: 35).
Hiervoor gaat het over alle gebeurtenissen van de eindtijd, oorlogen en aardbevingen en andere ellende. De tijd van de grote verdrukking. Dat hebben we vandaag maar niet gelezen, hoewel het velen door de eeuwen fascineert. Iedere tijd herkent zichzelf erin terug, kijk ook nu maar naar de wereld van vandaag, maar is het ooit anders geweest?
Jezus zegt dan min of meer dat als deze dingen gebeuren, je nooit moet vergeten dat ‘ook al verdwijnen hemel en aarde, mijn woorden nooit verdwijnen’.
Gods woorden blijven bestaan.

Het is een uitspraak die bijna letterlijk zo ook in de Joodse bijbel – ons Oude Testament – terug te vinden is.
In Psalm 119: 89 en 90a: “Heer, voor eeuwig staat uw woord in de hemel vast; uw trouw duurt van geslacht op geslacht.”
En bij de profeet Jesaja 40: 8: “Het gras verdort en de bloem verwelkt, maar het woord van onze God houdt eeuwig stand.”

Wat betekent dat nu, dat Gods woord eeuwig stand houdt? Wat is dat dan precies?

Het betekent nog iets meer dan dat de Bijbel als boek altijd zal blijven.
Zolang de kerk er is, ligt daar de Bijbel opengeslagen. We hebben een nieuw exemplaar en je mag hopen dat die ook ooit oud een eerbiedwaardig er uit gaat zien. Bijbels worden nog steeds nieuw gedrukt en verkocht; maar als je bij de kringloop komt liggen daar oude exemplaren voor een habbekrats te koop. Wie leest er nu nog de Bijbel, buiten de kerk?

Maar Gods woord is nog iets meer. Iets dat een papieren boek overstijgt, want dat vergaat uiteindelijk ook tot stof..

Wat is Gods woord? Het is iets met meerdere dimensies.
Het is, een roep die naar je uitgaat; een appèl dat op je gedaan wordt; een vraag die je wordt gesteld. Mens, waar ben je? Waar sta je?
Mens-zijn is wezenlijk, geroepen zijn. Dat geldt voor iedereen. Zoals je in het leven geroepen wordt, mensen een beroep op je doen. Omdat je nodig bent, omdat je geliefd bent, gekend – een mens onder de mensen. Dat wat in je eigen naam ligt opgesloten. En daarom is het zo belangrijk de namen te blijven noemen.

Gods woord, dat is de scheppende kracht van de taal, van de roep die naar mensen uitgaat.
Vanaf het allereerste begin spreekt God. En sprekend schept Hij, roept het licht tevoorschijn, “God zei: ‘Laat er licht zijn’ en er was licht” (Gen. 1: 3). De schepping wordt geboren door het spreken van God zelf. Zo wordt ook de mens geschapen. Aangesproken van Godswege.

Gods woord, dat is ook, naar Joods besef: de wet, de regels, de leefregels die je oriënteren in het leven, die ons de weg wijzen naar elkaar, de minsten het meest; de wees, de weduwe en de vreemdeling. We worden geroepen om voor elkaar in te staan en naar elkaar om te kijken. Mens, waar ben je; maar ook: ‘mens, waar is je broeder, je zuster, je medemens. Het zijn de twee grote vragen die al in het begin van de bijbel klinken, levensvragen.

Gods woord, dat is de roepstem die in ieder leven klinkt en gehoord wordt, om jouw leven te leven, in dankbaarheid en in verantwoordelijkheid.
Gods woord, dat is het leven zelf misschien wel. Iedere nieuwe dag die je wordt gegeven.

Zeker, maar het is ook nog die persoonlijke, intieme dimensie. Gods woord, dat is Gods eigen stem – de stille stem in het hart – die je verzekert: tussen al die mensen, generaties die gaan en generaties die komen, heb ik ook jou in het oog. Ook jij bent gekend, bij je naam, bij je diepste wezen.
En als alle mensen die jou herinneren voorbij zijn gegaan, als je naam is verdwenen en vergeten en op de grafsteen is uitgewist en uitgesleten, dan nog is jouw naam, ben jij, bij mij bewaard.

Dat is wat blijft. Dat is, Gods woord dat eeuwig stand houdt.
En daar kan, juist op een dag als vandaag, een diepe troost van uitgaan.
Het is het goede nieuws – evangelie – dat verkondigd wordt. Dat door de wereld gaat als getuigenis voor alle volken (vgl. Mat. 24: 14). Ik eindig met nog een keer de woorden uit de brief aan de gemeente van Tessalonica aan te halen, die we eerder hoorden:
“Gods bedoeling met ons is niet dat wij veroordeeld worden, maar dat wij gered worden door onze Heer Jezus Christus. Hij is voor ons gestorven opdat wij, of we nu op aarde zijn of gestorven zijn, samen met Hem zullen leven. Dus, troost elkaar en wees elkaar tot steun, zoals u trouwens al doet”.

Moge het zo zijn.

Previous Post Next Post

No Comments

Leave a Reply