Blog

Energie

Een collega formuleerde het deze week zo: “Je bent minder druk, maar het kost meer energie”.

Herkenbaar, wat mij betreft. Voor je gevoel heb je minder te doen, want vergaderingen vallen uit, bezoekwerk is uitgesteld en de kerkdiensten mogen nog niet gehouden worden. Toch vullen de dagen zich.
Iedereen moet zich aan de nieuwe realiteit aanpassen en voor mensen met een eigen bedrijf in bepaalde sectoren is die nieuwe realiteit dramatisch, dus wat hebben wij dominees te klagen. Doe ik ook niet, maar ik merk bij me zelf, dat het inderdaad energie kost om je aan te passen. Inmiddels heb ik al een paar video-vergaderingen gehad, diverse online vieringen opgenomen en deze week voor de tweede keer als co-docent meegedaan met een heus webinar. Allemaal erg leuk, maar ook inspannend.

Musici en theatermakers missen het publiek. Violiste Liza Ferschtman ervaart verschil tussen de stilte van een lege zaal en de ‘gevulde stilte’ van een volle zaal die de adem inhoudt. Van dat laatste leef je, als uitvoerend musicus, daar ga je beter van spelen. Voetballen in een leeg stadion, dat kan misschien nog, zo zijn alle voetballertjes begonnen, met alleen de paar vaders en moeders die moesten rijden langs de lijn. Maar cabaret zonder de lach van de mensen in de zaal, valt letterlijk dood.

Deze week twee ‘vieringen’ achter elkaar opgenomen, voor Hemelvaart en de zondag daarop volgend. Wordt uitgezonden via Kerkomroep, alleen geluid. Voor de vaste ontvangers niet anders dan ze gewend zijn; voor mij een wereld van verschil en niet zozeer omdat er nu meer mensen luisteren.
De preek heb ik maar uitgesproken richting een denkbeeldige camera. Op een gegeven moment merkte ik zelfs dat ik gebaren ging maken – voor wie? Preken is ook een fysiek gebeuren, het is onze performance. Je wordt er hondsmoe van om dat voor een bijna lege zaal te doen, terwijl ik regelmatig ervaar dat ik er energie van krijg als ik dat in een gevulde kerk met welwillend luisterende hoorders mag doen.

Het blijft raar voelen om lege kerkstoelen te zegenen. Gelukkig zaten de lector, een diaken en de kosteres, keurig tenminste 1,5 meter van elkaar, op de eerste rijen.

Ook dominees hebben publiek nodig, Twee of drie…. dat is al genoeg. Of dertig… nog even geduld..

Previous Post Next Post

No Comments

Leave a Reply