Vanmiddag een avondmaalsviering in de Peelerhof. Vooraf word ik geacht een korte inleiding te houden. Dat is elke keer weer zoeken naar een passende invulling. Vaak probeer ik aan te sluiten bij de tijd van het (kerkelijk) jaar. Voor vanmiddag neem ik een tekst van Huub Oosterhuis mee. Ik kwam deze, al bladerend, tegen in Gebeden en Psalmen, een boekje dat ik ooit in onze vorige woonplaats op een rommelmarkt kocht. Het bevat voorin de naam van een kort daarvoor overleden gemeentelid. Zo bewaar ik via de gebeden van Oosterhuis een kleine herinnering aan haar en dat maakt het boekje extra dierbaar.
De voorbede van Oosterhuis heet De taal der mensen en vertolkt de dankbaarheid om het wonder van de taal, waardoor wij elkaar kunnen verstaan in alle betekenissen van dat woord.
Het begint zo:
Als wij niet konden horen en verstaan,
als wij niet konden spreken,
wij zouden nergens zijn,
vreemd voor onszelf
en ontoegankelijk voor elkaar.
Maar Gij hebt mensen van ons gemaakt,
wij zijn geboren en niet sprakeloos meer,
Gij hebt ons afgestemd op elkaar
als man en vrouw, als mond en mond,
als woord en antwoord
vraag en wedervraag.
En het eindigt met:
Beziel onze taal,
geef haar zin en zeggingskracht.
Dat wij uw geest ontvangen mogen
in ons gesprek en samenleven met elkaar.
Hopelijk dat het laatste vanmiddag in de Peelerhof verhoord wordt…