Gisteravond heb ik de kerkenraadsvergadering afgesloten met het verhaal van de 18e kameel. Ik las het in een interview met cabaretière Lenette van Dongen in Trouw van 2 januari.
“Ik heb nooit willen bewijzen dat God bestaat, ik heb nooit willen geloven, ik heb alleen maar willen ervaren.
Het is…ja sorry, ik moet je even een verhaaltje vertellen: een rijke man heeft zeventien kamelen. Op een dag voelt de rijke man dat hij zal sterven en hij roept zijn drie zoons bij zich. Tegen de oudste zegt hij: ‘Jij krijgt de helft van de kamelen’. ‘Dank u, vader’. Tegen de middelste zoon: ‘Jij krijgt een derde’. ‘Dank u, vader’. En de jongste belooft hij een negende. ‘Dank u, vader’. Vader sterft. De oudste rekent uit: acht en een halve kameel. Hij staat op het punt een kameel in tweeën te klieven, maar zijn broers roepen ‘Ho, ho! Een dooie kameel is geen kameel’. 
Ze krijgen ruzie. De wijze buurman ziet dat het helemaal uit de hand dreigt te lopen en zegt: ‘Ik ben arm, ik heb één kameel, maar als ik jullie ermee kan helpen: graag’. De kameel van de buurman wordt bij de andere zeventien kamelen gezet en het verdelen begint opnieuw: de helft – negen – voor de oudste zoon, een derde – zes – voor de middelste zoon en een negende – twee – voor de jongste. Samen zeventien. ‘Mooi’, zegt de wijze buurman, ‘opgelost. Dan kan ik mijn kameel ook weer mee naar huis nemen’.
In gewicht en kilo’s klopt het natuurlijk niet, maar het is een werkbare oplossing voor iedereen. Zo gebruik ik spiritualiteit: als de achttiende kameel. Het is de belichaming van een oplossing, het antwoord op een vraag waar ik op dat moment mee zit.”