Binnenkort gaan we weer naar Kampen om een paar uur in te vullen van het doorlopende Kerkasiel. Het is de 10e keer voor ons (Annette en ik) in ruim een jaar tijd, want zolang duurt het Kerkasiel voor de familie Babayants inmiddels al.
Een snel einde is nog niet in zicht. Vandaag legt de demissionaire minister Van Weel die verantwoordelijk is voor de IND nog eens uit dat hij het besluit om enkele Afghaanse vrouwen terug te sturen steunt – tja, wat kun je van zulke bewindslieden verwachten?
In Den Haag lijkt men voor te sorteren op een nieuw kabinet dat naar verder naar rechts helt als het gaat om asiel/migratie. Dat is de prijs die Jetten wil betalen om premier te kunnen worden.
Misschien loopt het toch nog anders, en weet de politiek een oplossing te bedenken. Want daar moet het uiteindelijk wel vandaan komen.
Wij kunnen niet veel meer dan bescherming bieden aan dit ene gezin, met het doel om de aandacht te blijven vestigen op barmhartigheid en rechtvaardigheid ten aanzien van kwetsbare asielzoekers en met name gewortelde kinderen.
In de Nieuwsbrief van het Kerkasiel lees ik een bijzonder interview dat Saskia Bolt had met Aleksandr Babayants, de vader van het gezin. De volgende indrukwekkende woorden geef ik graag door:
“Soms voelt het alsof de wereld alleen maar hard en oneerlijk is. Op die momenten keer ik terug naar de Bijbelse woorden “Heb uw naaste lief als uzelf”. Alle mensen worden naakt in de wereld geboren en verlaten haar naakt wanneer ze sterven. Het enige wat van ons overblijft, zijn onze goede daden. Daarom moeten we altijd en overal goed doen, zelfs al lijkt het klein of onbelangrijk. Goedheid komt altijd terug, ook al is dat niet meteen.
Als we het leven zien als een melodie, dan is elke daad een noot: sommige noten klinken verdrietig, andere vrolijk, maar alleen samen vormen ze een harmonie. Wanneer we ervoor kiezen de noten van goedheid te spelen, ontstaat er muziek uit ons leven die ook anderen kan inspireren. We zien nu al hoe goedheid naar ons terugkeert. Een groot aantal vrijwilligers staat al meer dan driehonderd dagen aan onze zijde. Samen – als familie, met alle mensen om ons heen – zijn wij de noten die een grote symfonie van goedheid en hoop vormen.”