Censuur

Vorige week op een groothuisbezoekavond werd de vraag gesteld waarom we in onze gemeente nooit opwekkingsliederen zingen. “Wie bepaalt dat eigenlijk?”
Ik probeerde het eerst nog met te zeggen dat we in onze wijkgemeente een bepaalde liturgische traditie in ere houden, dat niet alle liederen daar zo maar bij passen, dat we tot voor kort een werkgroep eredienst hadden die meedacht over de inhoud van de liturgie, maar eigenlijk moest ik gewoon toegeven dat ik (wij predikanten) bepaal wat er gezongen wordt.
Natuurlijk heb ik ook uitgelegd waarom opwekkingsliederen mij over het algemeen niet zo geschikt lijken (zo goed ken ik ze ook niet) en dan kom je al gauw op het lastige begrip ‘kwaliteit’, zowel muzikaal als tekstueel. “Maar is dat niet gewoon een kwestie van smaak?” was het weerwoord.

Vandaag staat prominent in de krant dat in de rk-kerk veel van de liedjes van Huub Oosterhuis worden weggecensureerd. O.a. bekende liederen als Licht dat ons aanstoot, Zomaar een dak, Te doen gerechtigheid mogen niet meer opgenomen worden in de twee vaste liturgieboekjes waarmee rooms katholiek Nederland wordt bediend. Uitgeverij Gooi en Sticht schikt zich daarin. Ze zijn een commercieel bedrijf en houden graag een goede relatie met de bisschoppen. De Werkgroep liturgie Heeswijk komt in verzet. “Wij hechten groot belang aan de rijkdom van de katholieke liturgie, in al zijn gelaagdheid en gevarieerdheid. En wij zien die onder druk staan”.

Als je dat leest, ben je in eerste instantie verontwaardigd over de zoveelste restauratieve actie binnen de rk-kerk.
Maar daarna moest ik even terugdenken aan die kleine discussie vorige week. Ben ik zelf ook niet bezig liederen te censureren? Of gaat die vergelijking mank?
Oosterhuis: “Ik heb mijn liedjes altijd beschouwd als het eigendom van parochies en gemeentes, van de mensen die ze willen zingen”.
Wat doe ik, als morgen blijkt dat mijn ‘parochie’ voortaan alleen maar opwekkingsliederen wil zingen?