In 2002 verhuisden we met ons gezin naar Assen, waar ik predikant werd van de Opstandingskerk. Het is bijna een kwart eeuw geleden.
In die tijd had je op zondagmorgen dubbele diensten. Op hoogtijdagen als Kerst en Pasen waren er looproutes bij het in- en uitgaan van de kerk om de stroom mensen in goede banen te leiden.
Ik heb er bijna 12,5 jaar gewerkt. In die periode zag je de veranderingen, die sindsdien, zoals overal in PKN-kerkelijk Nederland, alleen maar door zijn gegaan.
Ik werkte in Assen-Noord samen met een collega. Twee fulltimers op één wijkgemeente. Hij overleed dit jaar, kort na zijn emeritaat.
Het kerkgebouw is al een tijdje niet meer als zodanig in gebruik en onlangs kwam het bericht dat het definitief is verkocht. Vanaf 1991 heeft het dienst gedaan. Binnen het tijdsbestek van een stevige woestijntocht is het allemaal voorbij.
Op deze laatste dag van het jaar, met de typische weemoedigheid die heel wel te verklaren is en aan mij wel besteed is, zijn dat zo wat gedachten die ik hier wil delen.
We zijn voorbijgangers. In alle opzichten.
In de oudejaarsdienst, die ook zeer wel aan mij besteed is, laat ik een paar verzen van het prachtige lied 246b zingen. Onder andere het vierde en vijfde couplet. De vertaling is van Muus Jacobse (ps. van Klaas Hanzen Heeroma):
‘Wij mensen, arm en zondig,
onmachtig en onmondig,
wat denken wij dan wel?
Of wij ons al vermeten
te menen iets te weten,
’t is maar een droom, een schaduwspel’
‘Doe ons uw heil aanschouwen,
niet op ons oog vertrouwen,
niet blij zijn met de schijn,
Doe ons de eenvoud vinden,
en, God, voor U als kinderen
op aarde vroom en vrolijk zijn’.
Alle volgers, toevallige bezoekers, passanten en vaste klanten, een vroom en vrolijk nieuw jaar gewenst!