Preken

Vrolijk alsof – kerstmeditatie

Kijkt u ook naar Heel Holland bakt?
Afgelopen weekend was weer de eerste uitzending van een nieuwe serie. We leven mee met de amateurbakkers die hun best doen om de opdrachten zo goed mogelijk uit te voeren.
Dit programma wordt in de zomer opgenomen, maar in deze periode uitgezonden.
Ze moesten een kersttaart maken, en er was wat kerstversiering opgehangen als decor, maar ondertussen was het hoogzomer, de temperatuur was boven de 30 graden en dat deed de taarten geen goed. André van Duin dreef er vrolijk de spot mee. Want we doen wel alsof het kerst is, maar iedereen weet dat daar niks van klopt, dat het eigenlijk zomer is.

Kerstmiddag ouderen Vries 18 december 2019

Dat is televisie zult u zeggen.
Je wordt voor de gek gehouden, waar je bij staat. En we trappen er met open ogen in.
Maar is dat met Kerst eigenlijk niet net zo? Dan bedoel ik niet over de temperatuur of over het jaargetijde. Maar op een vergelijkbare manier. We doen alsof het Kerst is, vrede op aarde, licht in de duisternis, we wensen elkaar het allerbeste toe en weet ik al niet wat. Maar iedereen weet dat daar niks van klopt, dat de wereld na Kerst gewoon weer doordraait en doldraait, zoals ze altijd doet. Dat de vrede op aarde weer even ver te zoeken is als altijd; dat er op allerlei plaatsen duisternis heerst, kwaad en verdriet; iedereen weet dat we heus niet opeens na Kerst andere mensen worden, vriendelijk en aardig en elkaar het allerbeste wensend…

Of ben ik nu te pessimistisch? Maak ik het onnodig onaangenaam en verpest ik het feestje, net nu de kerstsfeer er lekker in begon te komen?

Weet u wat het is?
Volgens mij is het niet het een of het ander, maar is het beide tegelijk.
Het Kerstfeest is echt, zo echt als je maar hebben kunt. Vrede op aarde is waar, sinds het Kind is geboren waarin Gods liefde onder ons is komen wonen. En tegelijk is ons Kerstfeest ook een beetje doorgestoken kaart, een spel dat we spelen, ieder jaar weer op dezelfde tijd en op een vergelijkbare manier.
We hebben een soort André van Duin nodig – hij moest eens weten – om het kerstfeest te vieren, met de knipoog erbij, dat we doen alsof, maar dat dat tegelijk niet in mindering komt op de feestvreugde.
Dat hij de kijker laat weten dat het echt zomer is, tijdens de opnamen, doet immers op geen enkel manier afbreuk aan het plezier dat je bij dat programma kunt hebben. We weten het zelf ook wel,  maar dat doet niets af aan waar het werkelijk om gaat.

Kijk, precies zo is het met Kerst, en met elk christelijk feest, ja met ieder feestje dat mensen organiseren. We doen vrolijk alsof – vrede op aarde; voorrang aan de kinderen; de herders mogen vooraan staan; en engelen zingen in de kerstnacht – . Dat staat haaks op de ervaring van alledag. Dat is helemaal anders dan hoe de wereld draait. En tegelijk is het zo waar als het maar waar kan zijn; is het misschien wel de diepere waarheid, verborgen onder de laag gewoontechristendom en aangeleerd gedrag dat wij daar over heen draperen.
We doen even alsof, maar dat maakt het niet minder waar, juist meer.
Kerst is serieus spel, zoals de kerkelijk liturgie dat is.
Als je daar van de buitenkant tegen aan kijkt, denk je, die mensen zijn gek. Op zondagmorgen op een onzalig uur in een koude kerk ouwe liedjes zingen en een kwartier of langer luisteren naar een meneer of mevrouw die praat zonder plaatjes….  – dat begrijp je niet, als je er niet zelf aan meedoet.

Net als iemand die door het beslagen raam van het café staat te kijken naar de feestgangers binnen, die dansen en zwieren en drinken en klinken. Gek? Ja, het slaat nergens op, zolang je buiten blijft staan….

Er is veel in het oude Kerstverhaal dat te denken geeft.
De herders horen de boodschap. Die nemen ze niet voor kennisgeving aan. Het zal wel. Ze blijven niet in het veld. Ze gaan op weg, naar de stal in Betlehem, op weg gezet door de boodschap van de engel.
Ze blijven niet buiten staan.
Ze blijven niet op een afstandje afwachten, kiek’n wat het wordt…
Nee, ze sporen elkaar aan: Laten we naar Betlehem gaan, om met eigen ogen te zien wat er gebeurd is.

Je gelooft het pas, als je op weg gaat, als je mee gaat doen. Het wordt pas waar, als het jouw waarheid wordt. Het alternatief is immers dat het omgekeerde waar zou zijn: dat er geen vrede mogelijk is, dat de duisternis het wint, dat het kwaad zegeviert. En wie wil dat?

Daarom is het zo waar als wat: vrede op aarde – in de mensen een welbehagen; God komt op aarde in de gestalte van een weerloos vluchtelingenkind. De hoogste macht in hemel en op aarde, wordt een mens als wij, als jij, een kind, aangewezen op onze zorg en liefde.

Kerstfeest is te mooi om niet waar te zijn.
Maar het is aan ons om het waar te laten worden.
Met Kerst, en een heel jaar door.

Vorig bericht Volgend bericht

Nog geen reacties

Laat een reactie achter