Blog

verzet

Ieder jaar herdenken wij op 4 mei de mensen die in de oorlog van 1940 – 1945 zijn omgekomen. We bedoelen dan niet alleen de soldaten, maar ook de gewone mensen – de burgers – die in elke oorlog het slachtoffer worden.
Dit jaar wordt er vanuit het landelijk comité speciale aandacht gegeven aan het Verzet. De moedige mensen, vaak jonge mensen, die tijdens de oorlog zich actief verzetten tegen de bezetters en dat met hun leven hebben moeten bekopen. Ook in ons dorp en in onze gemeenschap zijn daar voorbeelden van.

Toespraak bij 4 Mei in de kerk te Vries

Als ik voor me zelf spreek: ik vind het moeilijk om me voor te stellen wat die mensen van het verzet toen hebben doorgemaakt. Misschien kan dat ook wel niet.
Mensen die de oorlog bewust hebben meegemaakt, zijn er steeds minder. Natuurlijk zijn er ieder jaar rond deze tijd de verhalen over die tijd, maar weten wij die later zijn geboren wel echt wat ze toen hebben meegemaakt?

Verreweg de meeste mensen probeerden de oorlog zo goed en zo kwaad mogelijk door te komen. Er waren er ook die meededen met de bezetters. Slechts een kleine minderheid had de moed, of de jeugdige bravoure (?) om in het verzet te gaan. Om met gevaar voor eigen leven een illegaal krantje rond te brengen of, nog moediger, onderduikers op te nemen of Joden te verbergen. Zou ik dat hebben gedurfd? Ik ben een beetje bang voor het antwoord…

Je kunt zeggen: het is goed om 4 mei te herdenken, maar we mogen gelukkig 5 mei vieren. De bevrijding. Gelukkig leven wij in vrijheid en hoeven wij die moeilijke vraag om je leven in de waagschaal te leggen niet te beantwoorden.

Dat is zo. En toch.
Als wij de slachtoffers van de oorlog gedenken en dit jaar met name degenen die in het verzet zijn omgekomen eren, dan hoort daar ook bij dat we bedenken waaróm zij in verzet zijn gekomen. Ieder zal zijn of haar eigen verhaal hebben. Maar in die verscheidenheid moet er ergens toch iets gemeenschappelijks zijn, het besef dat ieder op een eigen manier diep van binnen voelde: dit pik ik niet. Het onrecht. Het geweld en de willekeur waarmee de vrijheid ons wordt ontnomen en waarmee mensen worden geknecht.

Ergens is er een grens, en als die wordt overschreden dan heb je de morele opdracht om in het geweer te komen. Dat geldt voor ieder mens en voor ieder mens op een eigen manier, maar waar dat besef er niet meer is, zetten we onze menselijkheid (de humaniteit) op het spel.

De vrijheid die wij vieren en genieten, verplicht ons om na te  denken over de vraag waartegen wij vandaag de dag in het verzet komen of zouden moeten komen.

Dat zijn we aan al degenen verplicht die lang geleden hun leven hebben gegeven, voor onze vrijheid. Wij eren hen niet alleen in de stilte van de twee minuten, maar ook in ons verzet vandaag tegen alles wat onrecht is.

Vorig bericht Volgend bericht

Nog geen reacties

Laat een reactie achter