Bert Altena

Eén van de wijze lessen die ik van een oudere collega kreeg toen ik zelf net begon als predikant was, dat het vergaderen nu eenmaal deel van je werk is en dat het niet collegiaal is je daaraan te onttrekken. Als ongeduldige nieuweling ergerde ik mij aan de stroperigheid waarmee commissie- en classisvergaderingen werden gehouden. Maar dat went snel. In de classis (regionale vergadering) Leeuwarden was een even jonge collega die wel bij de vergadering aanwezig was, maar ondertussen zijn liturgie voor zondag voorbereidde. Ik kon nog enigszins de neiging begrijpen maar vind toch dat je op die manier je dédain voor de vergadering, waar de meerderheid gevormd wordt door mensen die dat in hun vrije tijd doen (!), wel erg nadrukkelijk manifesteert.

Inmiddels ben ik zelf op weg ‘een oudere collega’ te worden. In de afgelopen kwart eeuw is er veel op kerkelijk vergadergebied veranderd. We zijn inmiddels één kerk. Er is druk gesneden in het woud van kerkelijke commissies. Regionale vergaderingen zijn tot een minimum beperkt.
Toch zag ik onlangs op een kerkelijke vergadering, waar ik kort verslag moest doen vanwege het voorzitterschap van een commissie, een collega, een emeritus nota bene, ostentatief met zijn liturgische literatuur in de weer, terwijl wij onze presentatie hielden. Hij was ook al later binnen gekomen. Psychologen weten dat te laat komen op een afspraak een teken van onderdrukt innerlijk verzet is.

Nieuwste trend is dat mensen tijdens de vergadering met hun mobiel in de weer zijn. Met hun vingers schuiven ze over het scherm heen en weer terwijl ondertussen het gesprek voortgaat. Het is me zelfs al opgevallen bij leerhuisavonden. Je zou toch denken dat mensen daar voor hun plezier naar toe gaan? Kennelijk moet er ook daar nog genetwerkt worden.
Op dat soort momenten voel ik me al een ‘oudere collega’.

Jacqueline Hassink fotografeerde de bestuurskamers van de 50 grootste Europese ondernemingen en publiceerde daar een boek over. Afgelopen zondag was ze te zien in Kunststof TV.