Preken

Hij schenkt ons aan elkaar

In de afgelopen veertigdagen hebben we hier in het koor op woensdagavonden vespers gehouden. Het is een manier om deze periode in het liturgisch jaar te markeren.

Korte meditatie op Goede Vrijdag bij de uitvoering van de Johannes Passion in de Bonifatiuskerk te Vries

In die zeven vespers stonden de zeven kruiswoorden van Jezus centraal. Zoals bekend zijn er zeven kruiswoorden overgeleverd, zeven uitspraken van Jezus vanaf het kruis. Je vindt ze verspreid over de vier evangeliën terug. Sommige worden verschillende malen genoemd; andere vind je specifiek bij één van de evangelisten terug. De zeven kruiswoorden zijn overigens ook bekend uit de muziekgeschiedenis, maar dat mag ik bij dit publiek als bekend veronderstellen.

In de vier lijdensgeschiedenissen van de vier evangelisten, neemt die van Johannes een eigen plaats in. Anders van toon, muzikaal en theologisch, dan de andere drie.
Dat geldt dus ook voor de drie kruiswoorden bij Johannes en die je bij de anderen niet vindt. We zullen ze verderop in de Passie horen.
Jezus zegt: Ik heb dorst, als hij in het diepste van zijn lijden is. Even daarvoor spreekt hij vanaf het kruis zijn moeder en zijn geliefde leerling toe, en bindt ze als het ware aan elkaar. Dat is uw zoon .. Dat is je moeder…

Jezus spreekt met opmerkelijke soevereiniteit. Dat is een wezenskenmerk van het evangelie van Johannes. Daarin ondergaat Jezus zijn lijden niet zozeer, maar heeft en houdt hij zelf de regie. In dat kruiswoord voor moeder en zoon, is het alsof hij zijn eigen nalatenschap regelt vanaf het kruis.

De symboliek is, dat hij ons, nabestaanden, op het hart bindt om aan elkaar gebonden te zijn en te blijven. Dat doet zijn liefde. Hij schenkt ons aan elkaar. De moeder – staat symbool voor de afkomst. De zoon – voor de toekomst. Samen zijn ze op elkaar aangewezen, zoals dat voor alle mensen geldt, in allerlei onderlinge relaties en verbindingen. Die nieuwe verbindingen zijn niet de voortzetting of de bestendiging van natuurlijke banden, maar worden hier, door Jezus zelf, ons gegeven. De liefde van Jezus en de liefde voor Jezus, brengt mensen op een nieuwe manier samen, dwars door natuurlijke banden van bloed en bodem heen. Zo schept hij, de lijdende God, de liefde tot het einde, zo schept hij nieuwe gemeenschap, waarin oude tegenstellingen en onze natuurlijke vijandschap wordt overwonnen.

Het lijden van Jezus is, zeker bij Johannes, de bezegeling van zijn liefde, Gods liefde voor de hele wereld.
Het is het hoogtepunt – de verhoging aan het kruis – waarin die liefde onoverwinnelijk en definitief blijkt te zijn.

En daarom is er dat derde, laatste kruiswoord, van Jezus in dit evangelie.
Als alles is gezegd en gedaan, en onze woorden stil vallen, de muziek zwijgt, klinkt zijn stem over de wereld en over ons eigen leven, als Jezus tenslotte zegt: Het is volbracht!

Vorig bericht Volgend bericht

Nog geen reacties

Laat een reactie achter