Mantelzorgers van psychiatrische patiënten hebben het vaak zwaarder dan andere mantelzorgers, stond onlangs in de krant. “Omgaan met mensen met psychiatrische problemen is lang niet iedereen gegeven, waardoor familieleden en vrienden het vaak laten afweten. Daardoor erodeert ook het netwerk van de mantelzorger, schrijft het SCP. “Ze hebben het gevoel er helemaal alleen voor te staan.” (Trouw, 17 januari).
Na lezing van de autobiografie Door de glazen deur van Aleid Schilder, heb ik des te meer waardering voor de meest nabijen uit haar leven. Aleid Schilder werd 25 jaar geleden bekend door haar boekje Hulpeloos maar schuldig, over het verband tussen streng orthodox geloof en psychische problematiek. Uit haar levensverhaal wordt duidelijk dat dit ook over haar eigen situatie gaat. Daarnaast dat ze haar leven lang worstelt met borderline, een persoonlijkheidsstoornis met soms heftige verschijnselen. Aleid heeft het allemaal meegemaakt, waardoor je ook bewondering kunt krijgen voor haarzelf en de manier waarop ze zich door het leven slaat.
Het is een heel persoonlijk boek geworden, vlot geschreven, maar tegelijk over een zo apart leven dat ik het moeilijk vond om me met haar verbonden te voelen. Ook de manier waarop ze over het geloof (en God) spreekt, blijft voor mij op afstand. Wat na lezing overheerst is vooral het mededogen met haar omgeving, want met zo’n complex mens is het toch niet uit te houden? Maar precies dat is wat mantelzorgers dus dagelijks doen!
Aleid Schilder in Het Vermoeden (2008).
Recensie uit Reformatorisch Dagblad.
